Sorry, een thriller als een boze droom
Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben...
Er werd al lang naar uitgezien, het boek is nu verschenen: Sorry van Zoran Drvenkar, een thriller als een boze droom.
SORRY
WIJ ZORGEN ERVOOR DAT U GEEN PIJNLIJKE
ERVARINGEN MEER HEBT.
MISSTAPPEN, MISVERSTANDEN, OPZEGGINGEN,
RUZIES EN FOUTEN.
WIJ WETEN WAT U MOET ZEGGEN.
WIJ ZEGGEN WAT U WILT HOREN.
PROFESSIONEEL EN DISCREET.
Vier jonge mensen uit Berlijn bedenken een plan om veel geld te verdienen. Ze laten zich inhuren om namens anderen, die zelf de confrontatie schuwen, verontschuldigingen aan te bieden aan gedupeerden. Het blijkt al snel een succesvolle formule: steeds meer mensen maken van hun professionele diensten gebruik om hun geweten te verlichten.
Tot op een dag iemand hun de opdracht geeft een dode om verontschuldiging te vragen voor de onvoorstelbare pijnen waaraan zij gestorven is. Hier loopt het viertal in de val. De instructies die hun opdrachtgever hun vanaf dat moment meedeelt zijn volledig duister. Als schaakfiguren worden ze op een spoor van gruwelijkheid gezet, waar van vergeving, of van een zwart-witte tegenstelling tussen dader en slachtoffer, geen sprake is.
Sorry stond maandenlang op bestsellerlijsten van Der Spiegel en de Krimi-Welt-Bestenliste. De filmrechten zijn inmiddels verkocht.
Zoran Drvenkar werd in 1967 om Kroatië geboren en verhuisde enkele jaren later naar Berlijn. Hij schreef tal van lovend ontvangen kinder- en jeugdboeken. In 2003 publiceerde hij de psychologische thriller Du bist zu schnell, die momenteel verfilmd wordt.
Bestel dit boek in de webwinkel.
Zeg ´sorry´ met een van deze ecards:
Fragment uit Sorry
Niet alleen de gang ziet eruit alsof hij dringend een opknapbeurt nodig heeft. Wolf verwacht in een van de kamers een ladder te zien, gereedschappen, en werklui die bierflessen achter hun rug verbergen en betrapt lachen.
Het eerste vertrek is de keuken. Midden in de ruimte staat een verwaarloosd fornuis, verder is er niets. De ramen zijn smerig, er hangt een rioollucht. Als hier iemand aan het verkeerde adres is, dan wel Wolf.
'Mevrouw Haneff?'
Hij gaat af op de muziek en treft de vrouw aan in de woonkamer, waar ook de radio staat. Een van de muren is geheel bedekt met fotobehang. Het moet pas aangebracht zijn, want het glimt nog van het vocht en laat in een hoek los. Het fotobehang toont op de achtergrond bergen en op de voorgrond een herfstbos met een meertje. Aan de waterkant staat een hert te drinken. Mevrouw Haneff zweeft boven het water van het meer, alsof ze wil opstijgen naar de hemel. Ze heeft haar armen gevouwen omhoog gestoken, haar voeten hangen enkele centimeters boven de grond, haar geopende ogen staren star naar de muur tegenover haar. Er steekt een spijker uit haar voorhoofd, een andere spijker houdt haar handen boven haar hoofd vast. Haar voeten zijn bloot en onder haar voeten ligt een plas bloed. Haar schoenen staan netjes naast de radio. Wolf ziet dat zich een bloeddruppel losmaakt van het puntje van haar linkervoet. Als de radio niet aanstond, zou te horen zijn hoe de druppel in de plas valt.
Wolfs eerste gedachte is: Waar haal je zulke lange spijkers vandaan? Zijn tweede: Dit is niet echt, dit is... Een derde gedachte heeft hij niet, want zijn maag komt omhoog en hij holt kotsend de kamer uit.
Uit de pers
