De tranen van mijn vader
Nagelaten werk John Updike
Vorig jaar overleed John Updike, een van de grootste Amerikaanse schrijvers van zijn generatie, op 76-jarige leeftijd. Nu zijn er twee nagelaten werken in vertaling verschenen: de verhalenbundel De tranen van mijn vader en de dichtbundel Eindpunt.
Ooit werk hij 'de chroniqueur van overspelig suburbia' genoemd. Deze verhalen, die typerend zijn voor het werk van Updike, spelen zich vooral af in het Amerika van de buitenwijken, in de jaren tussen de Grote Depressie en het heden. De grote thema's van dit boek zijn ouderdom, herinneringen, verloren liefdes en religie. Updike zoekt in zijn personages een kern van menselijkheid en de schoonheid van levensbepalende momenten.
De verhalen zijn vertaald door Auke Leistra.
‘Lees Updikes verhalen en ontdek dat deze eersteklas romanschrijver ook een meester was van het korte verhaal. Net als de grootste poëzie kun je Updikes verhalen keer op keer herlezen.’ - Joost Zwagerman
Tegelijkertijd verscheen de dichtbundel Eindpunt, een tweetalige editie met vertalingen van Rob Schouten. Lees meer...
John Updike, De tranen van mijn vader, ISBN 978902957314, € 18,95 | Bestel
Tere echtgenotes
Fragment uit het verhaal Tere echtgenotes:
Veronica Horst werd gestoken door een bij, en dat zou hooguit een minuut hinder en pijn hebben moeten geven, maar ze bleek, op haar negenentwintigste, in de bloei van haar leven, ogenschijnlijk blakend van gezondheid, vatbaar te zijn voor anafylactische shock en ging bijna dood. Gelukkig was Gregor, haar man, bij haar. Hij slingerde haar verslappende lichaam, met zijn dalende bloeddruk, in de auto en ijlde in razende vaart door het hart van de stad naar het ziekenhuis, waar haar leven werd gered. Toen Les Merrill over dit incident hoorde, van zijn vrouw Lisa, die nog buiten adem thuiskwam van een sessie roddelen en damestennis, voelde hij een steek van jaloezie. Veronica en hij hadden de vorige zomer een verhouding gehad, en op grond van die liefde zou hij degene geweest moeten zijn die bij haar was en haar heldhaftig het leven redde. Gregor had zelfs de tegenwoordigheid van geest gehad om achteraf naar het politiebureau te gaan en uit te leggen waarom hij te hard had gereden en rode lichten had genegeerd. 'Het is toch bijna niet te geloven,' hield Lisa haar man onschuldig voor, 'dat ze al bijna dertig is en kennelijk nog nooit eerder gestoken, zodat niemand wist dat ze daar zo op zou reageren. Ik werd als kind altijd gestoken, jij niet?'
'Volgens mij,' zei hij, 'is Veronica in de stad opgegroeid.'
'Maar toch,' zei Lisa, aarzelend omdat hij haar zo snel van repliek diende, 'dat is nog garantie. Daar heb je toch parken.'
Les, die zich Veronica in haar huis voorstelde, in haar bed, waar hem een uitgerekte, roze getinte bleekheid onthuld was, als in een Modigliani of een Fragonard, zei: 'Ze is echt zo iemand die veel binnen blijft.'
