Arbeiderspers

Proloog Zomaar een idee

12 Augustus 2008. Het is twee weken na de Tour de France. Ik zat achter mijn laptop te lunchen toen er een e-mailtje van ‘Lance Armstrong’ op het scherm verscheen. Het onderwerp was: ‘Chat’. Nieuwsgierig klikte ik het open en las: ‘John, heb je even tijd om met Bill en mij te chatten? Bedankt, L.’ Bill zou wil Bill Stapleton zijn, zijn zakenpartner en vriend. Ik had geen idee waar ze het over wilden hebben en was benieuwd. De laatste keer dat ik contact met Lance had gehad, was vóór de Tour. Het was in juni, toen hij als reactie op een van mijn vragen voor dit boek antwoordde: ‘Sorry dat ik zo laat reageer, ik zit met de kinderen in Santa Barbara (om de hitte te ontlopen!) lekker niks te doen…’
Lekker op het strand liggen, dat was wat hij naar eigen zeggen zou gaan doen nadat hij drie jaar eerder met wielrennen was gestopt. Nadat hij in 2005 de laatste tijdrit had gewonnen, de dag voorafgaand aan de slotetappe naar Parijs – waar hij zijn profcarrière wilde afsluiten met een recordaantal van zeven Touroverwinningen – sprak Lance tijdens de traditionele winnaarspersconferentie na afloop ruim een uur met de pers. Achter een tafel op een hoog podium in een hol van een hal, vroeg hij om de laatste vraag. Een Franse journalist pakte de microfoon en vroeg: ‘Wat zul je volgend jaar in juli doen als de Tour bezig is?’ Lance glimlachte. Hij leek er al bij voorbaat van te genieten. ‘Dan zit ik met mijn kinderen op het strand,’ zei hij, ‘lekker ontspannen met een koel biertje.’
Niemand twijfelde daaraan. Net zomin als iemand aan zijn oprechtheid twijfelde toen hij de volgende dag in Parijs sprak. Terwijl hij, zoals iedereen dacht, voor de laatste keer de gele trui droeg, pakte Lance de microfoon van de omroeper en richtte zich tot de duizenden toeschouwers langs ’s werelds mooiste boulevard, de Champs-Elysées. Nooit eerder had een Tourwinnaar de menigte toeschouwers in Parijs toegesproken, zelfs Lance niet. Maar dit was zijn laatste kans.
Weinigen, als er al iemand was, waren op de hoogte van wat hij ging zeggen, al wisten de meesten dat het geen sentimenteel afscheid zou zijn. Lance was, zoals altijd gedurende zijn veertien jaar als profwielrenner, zelfverzekerd en uitdagend. Allereerst prees hij, als een Academy Award-winnaar, zijn tegenstanders en dankte hij zijn vrienden, familie en collega’s die hem tijdens zijn carrière hadden bijgestaan. Vervolgens gebruikte hij, de harde kant van zijn karakter tonend die hij al had sinds hij het halverwege de jaren tachtig als tiener opnam tegen professionele triatleten, het Tourpodium om uit te halen naar de cynici en sceptici’, vooral journalisten die hem, sinds hij zijn comeback maakte nadat hij kanker had gehad en de Tour van 1999 won, als dopingzondaar probeerden af te schilderen.
‘Ik heb met jullie te doen. Ik het met jullie te doen omdat jullie niet kunnen dromen,’ zei hij op die laatste zondag van juli 2005. ‘Ik heb met jullie te doen omdat jullie niet in wonderen geloven. Maar dit is een ongelooflijk zware wedstrijd, en er zijn geen geheimen. Dit is een harde sport, en alleen maar door hard te werken kun je winnen.’
Dat was het. Hij trok zich terug uit de sport op zijn drieëndertigste – een jaar ouder dan de vorige drie renners die de Tour hadden gedomineerd waren toen ze ophielden: de Spanjaard Miguel Induráin (die zijn laatste wedstrijd in 1996 reed), de Fransman Bernard Hinault (1986) en de Belg Eddy Merckx (1978).
Er wordt gezegd dat de Tour zó zwaar is dat het iedere keer dat je meedoet een jaar van je leven kost. Lance had elf keer aan de Tour meegedaan; hij wilde zijn leven niet nog meer bekorten. Tegen journalisten zei hij dat hij mentaal opgebrand was. En hij wilde nog andere dingen doen.
Het belangrijkste was dat hij een goede vader wilde zijn voor zijn zoon Luke, die toen vijf jaar was, en voor zijn tweelingdochters Grace en Isabelle, toen drie. Ze stonden in 2005 naast hun vader op het Tourpodium, de meisjes in dezelfde gele zomerjurkjes om de gele trui van hun vader te accentueren. Hij gaf de in geel cellofaan gewikkelde bos bloemen aan de een, en een gele speelgoedleeuw van sponsor Crédit Lyonnais aan de ander. Luke wachtte geduldig tot zijn vader hem de overwinningstrofee zou aanreiken, een goudgerande fruitschaal van Sèvres-porselein. Hun moeder, Kristin, van wie Lance in 2003 scheidde, keek van een afstandje toe.
Toen Lance van het podium en uit zijn wielercarrière stapte, verwachtte hij niet dat hij het minder druk zou krijgen. Behalve meer tijd met zijn kinderen doorbrengen en genieten van zijn relatie met zangeres Sheryl Crow, met wie hij inmiddels twee jaar samen was, was hij van plan om meer tijd te gaan steken in de naar hem vernoemde stichting die aandacht wil vragen voor de ziekte kanker, het daaraan gekoppelde merk LiveStrong in de markt zetten met diverse ondernemingen, en doorgaan met het binnenhalen van vele miljoenen aan sponsorgeld.