Arbeiderspers

Nieuwe editie van hardloopklassieker

De starter zou iedereen vragen om rechtop te gaan staan, dus strekte hij zich een paar tellen in zijn volle lengte uit in de avondlucht. Daarna zou de oproep 'Op uw plaatsen!' komen, en dan het schot. Hij haalde diep adem en liep de bocht in, in de overbekende richting, tegen de klok in, zoals alle wedstrijden verlopen, en hij dacht: de eerste ronde vervliegt in een adrenalinestoot en stampende hoeven.

Quenton Cassidy is een middenafstandsloper – en een goeie! Hij is een van die uitzonderlijke atleten die de mijl binnen vier minuten kunnen lopen. Hij traint met een gezelschap even talentvolle atleten. Allemaal zijn het midden- of langeafstandslopers. Allemaal studeren ze aan de Southeastern University in Florida.

In Eens een hardloper ervaren we de wereld van een toegewijde, zeg maar gerust geobsedeerde atleet tijdens zijn gang door het atletiekseizoen. Dat alles door de ogen en de gedachten van Quenton Cassidy. In het zomerseizoen is hij voornamelijk te vinden op de baan, in het winterseizoen in de cross en op de indoorbanen. We zien hem zijn vierhonderd meters van zestig seconden maken, zijn weken draaien van 160 kilometer. We volgen hem tijdens loeizware atletiektrainingen over paden en lanen rond om de campus.
De wereld van Quenton Cassidy is weliswaar doordrenkt van hardlopen, maar binnen die wereld is ook plaats voor (gedachten over) vriendschap, liefde, eer, revanche en eerlijkheid. Elke regel in dit boek is van binnenuit geschreven, met een zodanig scherp gevoel voor detail en tegelijk zo geestig dat iedere hardloper na lezing van een hoofdstuk onmiddellijk aan een pittige duurloop wil beginnen: ‘Quenton Cassidy schoof op naar de tweede baan, de baan van de Hoge Verwachtingen, en rende de laatste resten van zijn longen uit zijn lijf.’

Cultboek

Eens een hardloper is in de loop der jaren een cultboek over hardlopen geworden. Het werd in 1978 door de auteur in eigen beheer uitgegeven. Van deze editie werden meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Aangezien het sinds 2002 niet meer herdrukt is werden tweedehands exemplaren op internet de laatste jaren verkocht voor bedragen tussen 100 en 300 dollar.

Bekijk de bespreking van dit boek door Pieter Steinz op Nrc.tv

Fragment

14 Indoor

De winter kwam naar Florida op zijn gebruikelijke onsamenhangende manier, als een seizoen van heldere, frisse dagen, gure buien, vervagende landschappen. In het felle licht van die wolkenloze dagen verbleekten het gras, de bemoste eiken en bij vlagen zelfs de meest gedreven bezieling.
'Het traint makkelijker in het noorden,' vertelde Denton. 'Sneeuw is sneeuw en je gaat erin lopen of je gaat er niet in lopen. Het geeft tenminste een beetje tegenstand, het prikkelt. Maar niet alleen in negatieve zin, als je begrijpt wat ik bedoel. Hier in het zuiden druipt er de ene dag ijskoude regen in je nek en de volgende dag lijkt het alweer lente.'
'Wat is daar mis mee?' vroeg Cassidy.
'Dat soort winters geven je altijd weer valse hoop.'
Maar de winter was het indoorseizoen en voor Cassidy was het een tijd van hernieuwde hoop. Zijn crossnederlagen zaten er weer op en hij keek verlangend uit naar een paar vrolijke ererondjes.
'Ik bedenk ineens iets vreemds,' zei Cassidy. Hij keek uit de ovale patrijspoort, intens genietend van het frisse, bedwelmende intermezzo van de vlucht.
'Vertel,' zei Denton, opkijkend uit zijn botanietijdschrift.
'Hier zitten we nou, kilometers boven de oostkust - kijk, daar heb je Savannah, denk ik - boven de oostkust dus, en we vliegen duizenden kilometers die honderden dollars kosten, alleen maar om onze kleren uit te doen, een paar kangoeroeleren schoentjes van zo'n 85 gram per stuk aan te trekken en rondjes te rennen over een houten baantje tot we precies een mijl - twee in jouw geval - hebben afgelegd. En dan heb je ook nog mensen, duizenden mensen die in wolkenkrabbers van steen en glas wonen en geld neertellen om dat te mogen zien. Dit is het summum van menselijke techniek, om ons met duizend kilometer per uur door de lucht te dragen...'
'Misschien betekent het alleen maar dat onze beschaving op een punt is gekomen waarop we ons de meest occulte specialismen kunnen veroorloven, zelfs in de sport. Wij zijn het atletische equivalent van de ingelegde zalmneusjes op de delicatessenafdeling van de betere supermarkt.'
'Hah.' Die laatste opmerking verraste Cassidy. Hij keek opzij en Denton glimlachte innemend terug, wat Cassidy voor de zoveelste keer deed beseffen dat je sommige mensen geen seconde voor lief kunt nemen.
Het veldloopseizoen was verrassend geëindigd. Tijdens het Nationaal Kampioenschap in Chicago had Cassidy tot zijn eigen verbazing de hele wedstrijd lang de koplopers in zicht gehouden. Hij was als 15e gefinisht met bevroren blubbersneeuw op zijn kuiten, vier plaatsen voor Mizner. Hij had de jongere loper nog nooit eerder verslagen op een afstand van meer dan drie kilometer. Denten won de loop met zoveel gemak dat de andere crosscountrytoppers na hun eigen finish alleen maar ontmoedigd met hun hoofden hadden geschud, nahijgend van de inspanning met hun handen op hun knieën. Denten leek blijer met Cassidy's finish dan met zijn eigen nationale titel, de zoveelste alweer. Hij maakte zelfs een soort danspasje toen Cassidy door de modder sprintte om op de valreep nog een loper uit Oregon in te halen voor hij met een grimas over de eindstreep ging. Een paar tellen later stonden ze allemaal te lachen in de halfbevroren bagger, zij het nog steeds buiten adem, en schopten ze modder naar elkaar toe. Zelfs Mizner leek ondanks zijn teleurstelling aardig in zijn sas, hoewel Cassidy wel zag dat hij ermee in zijn maag zat.
Het veldlopen zat er tot Cassidy's immense opluchting weer op voor dit jaar.