Arbeiderspers

Op de fiets naar Rome en niet meer terug

Op 1 juni 2008 fietste Ilja Pfeijffer van Leiden naar Gorinchem. Het was de eerste etappe van een fietstocht, uitgerust met een zesdehands Batavus-racefiets van 95 euro, die hem uiteindelijk in Rome moest brengen. Een dichter van ruim honderd kilo in gezelschap van zijn geliefde, een Russische fotografe, gaan op weg voor een reis van 2600 kilometer via Tilburg, Dinant, Lyon, Marseille, Genua en Pisa. Zeker, ze komen aan in Rome, op 11 juli, na een reeks van vrolijke, vermoeiende, beangstigende, schitterende en uitdagende avonturen, maar ze komen niet weerom!
Onderweg verbleven ze in Genua en werden verliefd op de labyrintische stad en het kolkende Genuese leven. In Rome maakten ze al snel rechtsomkeert om terug te gaan naar Genua en er zich te vestigen. Pfeijffer woont er inmiddels aan de Piazza delle Erbe in het hart van het middeleeuwse stadscentrum, schreef er zijn eerste toneelstuk in het Italiaans en is (vanzelfsprekend) fan geworden van Serie A-club Genoa.
De filosofie van de heuvel is het verslag van zijn wonderlijke reis naar Rome, gelardeerd met schitterende foto's van Gelya Bogatishcheva. Een boek dat doet beseffen dat je meer leert van een moeizame beklimming dan van een makkelijke afdaling en dat de weg belangrijker is dan het doel. De filosofie van de heuvel is een boek voor hartstochtelijke fietsers, dromers, denkers en lezers. Een boek voor iedereen met pit in zijn donder.

Bestel dit boek.

Ilja Pfeijffer bij Holland Sport

Ilja Pfeijffer was te gast in Holland Sport. Bekijk hier het interview met Wilfried de Jong:

Ilja Pfeijffer bij De tafel van 5

Op woensdag 9 september was Ilja Pfeijffer te gast bij De tafel van 5. Bekijk hier de uitzending.

Fragment

Dag 1: zondag 1 juni 2008
Leiden – Gorinchem
via: Zoeterwoude-Dorp, Zoetermeer, Gouda, Haastrecht, Schoonhoven
70 km (1-70), 15.45-21.15
zonnig en warm, nauwelijks wind

Er zijn meer mensen naar Rome gefietst en nog heel veel verder. Ze hebben het sneller en heldhaftiger gedaan dan wij, en onder ongetwijfeld epische omstandigheden. Wij gaan gewoon een
stukje fietsen, daar is weinig bijzonders aan. Over een tijdje zullen we vanzelf in Rome aankomen.
We hebben geen idee hoe lang het zal duren, behalve dat het mooi zou zijn als het zo lang
mogelijk duurt. Misschien maakt dat onze reis wel bijzonder: we zijn niet in de allereerste plaats
vertrokken om Rome of enig ander einddoel te bereiken. Rome is belangrijk, want zonder Rome
waren we nooit vertrokken, maar het is niet van eminent belang om daar daadwerkelijk aan
te komen. Dat zal vanzelf gaan. Of niet.
Toen wij vanmiddag om kwart voor vier uiteindelijk op de fiets stapten, met een rugzakje en
twee tasjes, was elke gedachte aan Rome volslagen belachelijk. ‘Zo vertrekken we dan,’ zei Gelya.
Maar welke kant op? Over de Oude Rijn of door de Burchtsteeg? Ik bedacht om bordjes
Zoeterwoude-Dorp te gaan volgen.
Dat is misschien het andere aspect dat onze reis speciaal maakt: we zijn totaal onvoorbereid
vertrokken, conform Gelya’s vrolijke flodderfilosofie van ‘prosta tak’. In haar ogen gebeurt alles
wat waardevol en belangrijk is ‘gewoon zo’. Wie van tevoren iets plant of voorbereidingen treft,
is zich alleen maar zorgen aan het maken om dingen waaraan niemand iets kan veranderen. En
voor je het weet, krijg je verwachtingen en dan is alles al bij voorbaat verpest, want verwachtingen
zijn in haar visie de oorzaak van alles wat misgaat in mensenlevens. Zij kijkt altijd heel vrolijk
als zij dit soort dingen vertelt, want ze weet dat ze gelijk heeft.
Maar om deze ware en goede filosofie van het streven om volledig in het moment te zijn concreet
te realiseren door zonder enige preparaties een reis te gaan ondernemen die vele tegenslagen zal kennen en wellicht meer dan veertig dagen zal duren, is een beetje extreem, dat geef ik
toe. Of nee, dat geef ik niet toe. Dat is precies zoals het moet.
Ik heb drie weken geleden voor 95 euro een tweedehands racefiets gekocht, een rood-witblauwe
Batavus met een groen stuurlint. De hendels van de derailleur zitten op het frame tussen
mijn benen, zoals het hoort. Overigens schakel ik bijna niet, want het werkt niet helemaal en
het kost mij de grootste moeite om de ketting op het buitenblad te krijgen als ze eenmaal op het
binnenblad zit. Ik zou moeten afstappen en de ketting met de hand op het andere tandwiel leggen.
Ik heb een rugzakje bij me met een paar kleren, een bandenplakset en een wegenkaart van
Frankrijk. Gelya heeft haar goede oude dierbare mountainbike. Het belangrijkste is dat hij geel
is.
Ook fysiek ben ik niet bepaald voorbereid. Gelya wel. Zij is professioneel danseres geweest
in Siberië, heeft maandenlang gelift door de meest onherbergzame gebieden zonder onderdak
of eten en heeft sinds ze in Nederland is duizenden kilometers gefietst op haar gele fiets. Maar
ik heb als dichter eerder geïnvesteerd in een imposant, of in elk geval omvangrijk voorkomen
dan in mijn capaciteiten als klimmer. Ik rook en ben ook niet van plan daar tijdens deze reis verandering in te brengen ook al wordt het tijdens deze reis in Nederland verboden. Mijn verste
fietstocht was naar Middelburg met wind mee, twee weken geleden. En ik kan mij een levendiger
voorstelling maken van de abdijen en wijngaarden die we zullen passeren dan van de heuvels
die we zullen moeten beklimmen. Op die eerste verheug ik mij ook meer.
De route voor deze eerste dag was niet bepaald ambitieus. We waren laat vertrokken en tegen
de tijd dat het begon te schemeren, bleken we in Gorinchem te zijn. De fietsen hadden er helemaal
vanzelf naartoe gereden. Onderweg zijn we langs Zoetermeer gereden. Dat was niet helemaal
de bedoeling, maar het was wel korter dan de idyllische route, denk ik. Tussen Haastrecht
en Schoonhoven reden we door een sprookjesland van kaasboerderijen en knotwilgen. Het land
rook zoet en soms naar gist en het had het rijk even alleen omdat het rond etenstijd was. Zwaluwen scheerden over het wegdek. ‘Morgen onweer,’ zei ik.
Bij het vertrek vanmiddag uit Leiden had ik nog even pogingen ondernomen om een paar
gewichtige gedachten te verwekken over het historische moment, in de trant van ‘dit is de eerste
van meer dan 2500 km’, maar de angst sloeg mij om het hart bij die overweging en ik besefte dat
ik elke kilometer als de enige moest beschouwen zonder te denken aan de weg die voor of achter
ons ligt. Het keurig ingekaderde en geruststellend herkenbare Hollandse landschap heeft mij
geholpen om van historische gedachten af te zien. Dit is gewoon een fietstochtje. Ik hoef niet
bang te zijn. Ik heb geen enkele reden om bang te zijn.

Nieuwsbrief

Wilt u iedere maand onze e-mail nieuwsbrief met al het nieuws over de uitgaven en acties van De Arbeiderspers ontvangen? Laat dan hier uw gegevens achter.