Arbeiderspers

Lucia de B. Levenslang en tbs

Net als de meeste mensen was ik altijd van mening dat ons rechtssysteem goed en rechtvaardig was. Dat gaf me een veilig gevoel, ik vertrouwde erop dat eerlijke en capabele mannen en vrouwen de wet zouden handhaven.
Maar toen wist ik niet hoe het is als er een arrestatieteam voor je deur staat. En hoe het is om van misdaden beschuldigd te worden die je niet begaan hebt.
Ik kon ook niet weten hoe het is om machteloos te zijn en afhankelijk van mensen die je verachten.
En al helemaal niet hoe het is om jaren in onzekerheid te wachten totdat justitie besluit wat ze met je wil doen.
Nu weet ik dat wel.
En nu vertel ik jullie erover.

Lucia de Berk wordt in december 2001 gearresteerd op verdenking van moord op vier volwassenen en drie kinderen. Allemaal overleden ze in ziekenhuizen waar De Berk werkzaam was. In de media krijgt ze al snel de bijnamen 'Zuster Dood' en 'Engel des doods'.
De rechtbank veroordeelt haar in maart 2003 tot levenslang, ruim een jaar later oordeelt het gerechtshof net zo, dan zelfs met tbs.
Na onderzoek naar de bewijsvoering wordt de zaak uiteindelijk in 2008 heropend. Lucia de Berk wordt vrijgelaten. Ze heeft ruim zes jaar gevangen gezeten.
Op 17 maart 2010 eist het Openbaar Ministerie vrijspraak. Op woensdag 14 april werd Lucia de B. door het gerechtshof vrijgesproken, lees het bericht op www.nu.nl.

Lucia de Berk schreef een bijzonder indringend verslag van haar leven vanaf september 2001. Met een voorwoord van Maarten 't Hart.
Bestel dit boek in onze webwinkel.
Bekijk hier een aantal foto's van de vrijspraak.

Fragment uit het voorwoord van Lucia de B. Levenslang en tbs

September 2009

De jaren tussen september 2001 en april 2008 heb ik in verbijstering doorgebracht. Met een hoofd dat overliep van vraagtekens bracht ik de tijd door. Ik kon maar niet begrijpen wat er was gebeurd.
Om toch enige grip op mijn situatie te krijgen, besloot ik om op te schrijven wat me overkwam. Eerst schreef ik op briefpapier van de gevangenis, later op een oude, afgeschreven tekstverwerker die ik voor tien euro per week mocht huren. Ik was me ervan bewust dat mijn schrijfsels misschien niet door het gevangenispersoneel op prijs gesteld zouden worden. Daarom was ik er heel voorzichtig mee. Ik schreef alleen in de avond en nacht, nadat de deuren op slot waren, en ik bewaarde wat ik geschreven had bij de papieren van mijn advocaat, in de hoop dat de bewaarders niet in deze papieren zouden zoeken.
Of dat inderdaad zo was zal ik nooit zeker weten.
Wat ik bijhield was geen dagboek, het waren gebeurtenissen die ik beschreef. Ik hield alleen tijdens het hoger beroep een dagboekachtig journaal bij, omdat ik niet wist hoe ik die gebeurtenis op een andere manier kon beschrijven.
Toen ik eenmaal een poosje thuis was en ik deze schrijfsels teruglas, kwam het wat verbitterd over. Thuis was ik in staat om een beetje afstand te nemen, maar toen ik het schreef zat ik er middenin. Dit was hoe ik me toen voelde: ik was boos, ik was verontwaardigd, ik voelde me machteloos, soms zelfs hulpeloos, en behalve deze emoties was er het onbegrip. Ik heb besloten het boek uit te geven zonder al te veel te veranderen, omdat het anders aan authenticiteit zou inboeten.

Lucia de Berk en Stijn Franken te gast bij Pauw & Witteman, 14 april 2010

Uitgebreid interview met Lucia de Berk in NOVA dd. 14 april 2010