Arbeiderspers

Nieuwe hardlooproman van Abdelkader Benali

Je wordt geen betere schrijver door veel te lezen. Je wordt wel een betere hardloper door veel te lopen. Waar kun je naartoe als je de allerbeste hardloper van de wereld wilt worden? Naar Kenia. Of naar Marokko, want ook daar is het potentieel aan wereldtoppers schier oneindig!
De hoofdpersoon in Zandloper, Abdelkader Benali, besluit zich op een dag bij een select gezelschap Marokkaanse hardlopers te voegen. Een hardloopmanager belooft hem een trainingskamp in Ifrane, het mekka van de hoogtestage in Marokko. Maar bij aankomst blijkt dat wie in Marokko wil hardlopen naast ambitie vooral over veel geduld moet beschikken. Van een trainingskamp blijkt feitelijk geen sprake te zijn. De manager vraagt de auteur om een gunst: of hij een oogje wil houden op het jonge talent Nouredinne. Een tijdlang deelt Benali een kamertje met deze hardloper en ziet hoe Nouredinne zich van een timide jongeman ontpopt tot een branieschopper met een voorliefde voor gevaarlijke vrouwen met hoofddoekjes.
De hoogtestage wordt een verblijf van anderhalf jaar. Maar dan keert Benali op een dag terug naar Nederland. Hij verruilt het zand van Ifrane voor dat van de Hollandse kust. Benali gaat van start in de Halve van Egmond met als doel een toptienprestatie neer te zetten. Hij neemt zijn intrek in een groot hotel en knoopt een gesprek aan met een mysterieuze gast.

Abdelkader Benali (1975) is een veelbekroonde en internationaal uitgegeven auteur. Zijn laatste roman is De stem van mijn moeder (2009), zijn laatste hardlooproman Marathonloper (2007).

Lees meer over Zandloper op:

Presentatie op 9 januari j.l. door Wilfried de Jong

De verschijning van Zandloper werd opgeluisterd met een avondvullend programma, gepresenteerd door Wilfried de Jong. Het programma, een mix van onderwerpen op het gebied van literatuur en hardlopen, vond op zaterdagavond 9 januari plaats in Hotel Zuiderduin te Egmond aan Zee, waar traditioneel vele honderden hardlopers hun intrek nemen met het oog op de wedstrijd (De halve van Egmond) daags erna.
De avond werd georganiseerd door Uitgeverij De Arbeiderspers in samenwerking met sportmerk Brooks en stond onder leiding van Wilfried de Jong, die Benali interviewde over zijn roman. Daarnaast werd de winnaar bekend gemaakt van de hardloopverhalenwedstrijd die De Arbeiderspers en Brooks in het voorjaar uitschreven. De jury bestond uit Bram Bakker, Thijs Feuth en Barbara Kerkhof. Deze laatste interviewde samen met toploopster Miranda Boonstra de speakers Frans Heffels en Frans Jacobs. Verder werd een fragment vertoond van de poëtische documentaire De jacht van Abdelkader Benali van Ronald Bos.

Filmfragment 'De jacht van Abdelkader'

Fragment uit Zandloper

7

'Kun je je herinneren dat je voor het eerst wilde hardlopen, dat je werkelijk voelde dat het bestaan pas echt spieren en rondingen kreeg als het lichaam in beweging was over de weg?' vroeg ik. Het was vreemd dat ik die betovering van het hardlopen associeerde met hogere gevoelens, met een verhevigde staat van leven.
'Er is een eerste keer geweest dat ik wilde hardlopen, er is altijd ergens een eerste keer geweest, maar ik ben vergeten wanneer dat was.'
'Je kunt zoiets toch niet vergeten? In nog geen honderd jaar. Je eerste zoen. Je eerste vriendin. Je eerste keer hardlopen.'
'Ik wel.'
'Mijn brandende nieuwsgierigheid naar het hardlopen begon op de avond dat ik Saïd Aouita, de Marokkaanse hardloper, wereldkampioen zag worden in Rome, in het jaar dat ik altijd abusievelijk heb onthouden als 1986, terwijl het, daar kwam ik later achter toen iemand mijn vergissing corrigeerde, 1987 was.'
Toen zag ik voor het eerst hoe je in het hardlopen een demon tegenkwam die veel sterker was dan jij. Een demon die overwonnen moest worden door hem een stap voor te zijn.
'Zo, zo, je koos je momenten wel uit. Geen geringe aanleiding.'
'Misschien,' zei ik. 'Maar wat ik sterker vind, is dat ik het me zo goed herinner.'
'Het brein is een travestiet, maar wel een verdomd lekkere, als ik zo vulgair mag zijn. Het kan niet anders of een wel heel geil mannetje heeft samengespannen om die klont hersenen in onze kop te krijgen. De mens verlaagt zich tot het vulgaire omdat het edele hopeloos tekortschiet. De ervaring komt er pril in als een maagd en komt er, jaren later, als een stokoude, afgeschminkte variété-arties, met nepwinpers weer uit. Droog als zand, lelijk als een rat, en daarom is ze wel genoodzaakt je met heel sterke taal ervan te overtuigen om toch nog even met haar te blijven zitten. Taal is als maden op een rottend karkas. Je kunt nog wel zien wat echt was en wat nep, maar het maakt tegen die tijd eigenlijk niets meer uit. Je bent blij dat ze er nog is.'

Nieuwsbrief

Wilt u iedere maand onze e-mail nieuwsbrief met al het nieuws over de uitgaven en acties van De Arbeiderspers ontvangen? Laat dan hier uw gegevens achter.