Outcast
Doodse stilte op de set
Outcast: de nieuwe psychologische thriller van Carla de Jong.
Soapster Stef Jarden staat aan het begin van een serieuze carrière als acteur als hij op uiterst agressieve wijze om het leven wordt gebracht. Stef leidde bepaald geen onbesproken liefdesleven en zorgde ook op de set voor haat en nijd. Als er een tweede slachtoffer in de filmcrew valt, wordt rechercheur Birgitta Reve op de zaak gezet. Wat is er aan de hand met de film van regisseur Koen Welkamp? Probeert iemand de voltooiing te verhinderen? Birgitta en haar collega's stuiten in hun onderzoek op een wirwar van verwrongen verhoudingen waar ze sluipenderwijs onderdeel van worden.
Met Outcast bewijs Carla de Jong opnieuw haar talent in het neerzetten van menselijke relaties en de duisteren drijfveren van haar personages. Politieagente Birgitta Reve, die al eerder een rol speelde in Serpent, is helemaal terug en moet een reeks moeilijke beslissingen nemen.
Carla de Jong is schrijfster en bestuursadviseur. Na haar debuutroman In retraite, over een heftige groepstherapie op een Fries landgoed, volgde haar tweede boek Serpent. Serpent, een thriller die zich afspeelt binnen een psychiatrische kliniek, stond in 2010 op de shortlist voor De Gouden Strop.
Meer informatie:
Bestellen voor maar € 14,95
Geïntrigeerd? Koop het boek in de boekhandel of via deze website voor maar € 14,95!
Twee fragmenten uit Outcast
Zondagochtend 2 maart
Ontwaken naast een vreemd lichaam bleef een gruwel. Debbies lange bleke benen, eigenlijk haar enige bijzondere eigenschap, namen tweederde van zijn grote bed in beslag. Het liefst had Stef Jarden haar er meteen uit geduwd. Ze hoorde hier niet.
Toch had hij haar zelf mee naar huis genomen gisteravond, na een lange vermoeiende draaidag, en een uitgebreide borrel met de crew na afloop om stoom af te blazen. Debbie en hij waren blijven hangen en in de mist van een paar glazen wijn had hij haar aantrekkelijk en wel lief gevonden. Maar kleine Stef liet zich niet voor de gek houden en had vannacht dienst geweigerd, zoals vaker de laatste tijd, tot Stef zich met gesloten ogen uit alle macht had ingebeeld dat niet Debbie, maar Valentina tegen hem aan lag.
Hij moest stoppen met deze onenightstands, ze brachten nauwelijks de troost die hij zocht. De pijn over Valentina bleef onverminderd knagen in zijn borstkas. Bovendien paste dit gedrag niet bij de serieuze acteur die hij sinds een week was. De laatste gedachte zorgde voor een tevreden glimlach om zijn lippen.
Hij gleed voorzichtig van het bed af waar Debbie nog altijd voor lijk lag. Zeven uur, zijn vaste looptijdstip. Geen vrouw had hem daar ooit van kunnen weerhouden, al hadden ze het stuk voor stuk geprobeerd.
Zijn sportkleren van de vorige dag hingen nog in de badkamer. Zweet zou zijn lichaam reinigen en tegen de tijd dat hij terugkwam was Debbie hopelijk opgehoepeld. Op het hoofdkussen naast haar liet hij een briefje achter dat aan duidelijkheid niet te wensen overliet. Zachte heelmeesters maakten stinkende wonden, Debbie zou zo meteen weten waar ze aan toe was. Het zou de eerste dagen wat ongemakkelijk zijn om elkaar op de set te zien, maar dat zou snel slijten. Hij stelde de repeteerwekker op de maximale volumestand in. Over tien minuten zou Debbies kater zich melden.
Het was nog schemerig buiten toen hij in zijn wagen kroop. Valentina had hem vaak uitgefoeterd om die gewoonte. ‘Loop dat piseindje er toch gewoon bij.’ Elke dag liep hij acht kilometer hard, maar die eerste vijfhonderd meter langs baksteen deed hij met de auto. Sporten deed je in de natuur. Hij dacht graag over zichzelf als een man met principes.
Uitstappen aan de rand van het bos, de koude lucht inademen en zijn eerste nog wat stijve passen op het zachte dek van naalden, zand en gras: het was het mooiste moment van de dag. Het zou nog uren duren voor de magere maartzon iets van warmte gaf, maar zijn thermobroek en shirt beschermden zijn spieren en hij hield van de prikkende kou op zijn gezicht.
Hij sloot zijn wagen af en begon op het midden van het pad aan zijn warming-up. Ook hierin zat een ijzeren routine waar Valentina de enkele keer dat ze hem vergezeld had vreselijk om had gelachen. Best, dan zag het er maar raar uit, hij had toevallig wel een goddelijk lijf voor een man van achtendertig. Geen randje vet, soepele langgerekte spieren, smalle heupen en brede schouders. ‘God’s gift to women,’ had Valentina hem ooit spottend genoemd. En hoewel ze het op dat moment kwetsend bedoelde, had ze gelijk. Er was weinig mis met zijn fysiek.
Hij dwong zichzelf de gedachten aan Valentina stop te zetten en concentreerde zich op zijn ademhaling. Enkele honderden meters verderop kwam het eerste zondagochtendverkeer in beweging. Het Gooi was klein en zelfs als je midden op de hei stond, waren woonwijken en snelwegen altijd op steenworp afstand. Toch was er de illusie van natuur en verlatenheid. Zijn ochtendrust werd zelden verstoord. Het geluid van een auto die het bospad opdraaide, vormde dan ook een rimpeling in zijn dagelijks ritueel. Hij plantte zijn voeten stevig in de aarde en verbeeldde zich dat hij als een boom wortel schoot. Via zijn enkels en knieën bereikte de stretch zijn billen. Hij strekte zijn armen naar de toppen van de bomen en zoog zijn torso vol lucht.
De donkere wagen reed in zijn richting. Waarschijnlijk ook een sporter; die kon wel even wachten. Midden in een oefening moest hij zijn balans bewaren. Hij ademde weer diep in, liet de lucht hoorbaar langs de binnenkant van zijn kaken vloeien en zoog de zuurstof naar zijn buik. In concentratie sloot hij zijn ogen en toen hij ze even later weer opende, overrompelde het aanstormende metaal hem volkomen. In een flits herkende Stef het gezicht, voor hij zijn botten hoorde kraken en de ijzeren smaak van bloed zijn mond vulde.
Maandag 3 maart
Lanterfanten wende, zelfs als je van nature een hyperactieve workaholic was. Hendrik Kers had haar geschorst zonder met zijn ogen te knipperen. ‘Je bent over de schreef gegaan, Birgitta. Ik kan niets voor je doen.’ Evengoed had ze die klotemoordzaak op de dochter van de beroemde Raymond Ooms wel mooi voor hem opgelost en hem onomstotelijk bewijsmateriaal en een bekentenis van de dader op tape geleverd. Het gezicht van de regiopolitie Gooi enVechtstreek was gered, maar het was zonneklaar dat er een daad gesteld moest worden naar het publiek. Schorsing van inspecteur Birgitta Reve dus, tot nader order. In de eerste weken dat ze op non-actief stond, wisselden haar pogingen om de rotzooi in haar leven te ontvluchten zich af met talloze huilbuien. In haar paniek had ze hulp gezocht bij een psychotherapeut en gelukkig was er ook haar oude buurvrouw Constance, met wie ze potten thee en flessen wijn dronk. Constance trakteerde haar op frivole herinneringen uit haar lange en tamelijk turbulente leven en was eigenlijk beter voor haar dan een therapeut. Te veel graven in de geest was nergens goed voor en dus liet ze bij haar derde afspraak met de psychotherapeut verstek gaan.
In de tweede helft van de schorsingsperiode had ze geslapen, gegeten en veel, heel veel televisie gekeken. Toen ze na anderhalve maand eindelijk voor de commissie moest verschijnen, oordeelden de heren dat ze zich dan wel laakbaar had gedragen door haar verhouding met een van de betrokkenen in de moordzaak, maar ze had zich in elk geval niet laten chanteren. Ogenschijnlijk onbewogen had ze hun vonnis aangehoord, maar in haar borstkas was de paniek gegroeid. Haar relatie met Anton was eerder ook al door die verdomde zaak op de klippen gelopen. Zonder werk en zonder Anton had ze niets.
Ze mocht vandaag met simpel kantoorwerk beginnen, een niveau dat ze al jaren ontstegen was. Voorlopig zou ze geen zaken leiden. En alsof de ellende nog niet compleet was, lag er mogelijk nog meer onheil op de loer. Ze dacht aan haar afspraak in het ziekenhuis later deze week. Waar moest ze in vredesnaam de moed vandaan halen om haar lot in de ogen te kijken? Ze bracht het al nauwelijks op zichzelf ’s ochtends in de spiegel aan te kijken, de confrontatie met dikke oogleden, bleke wangen en warrig haar bracht steevast het woord ‘loser’ bij haar naar boven. Ook deze maandagochtend.
Ze sleepte zich naar de hal en trok de ochtendkrant uit de brievenbus.
De foto troonde op het midden van de voorpagina en de kop nam de hele bovenkant in beslag. ‘Stef Jarden bruut omgekomen. Hit-and-run of moord?’ Haar bloed begon sneller te stromen, bracht haar lichaam in een gewoontegetrouwe staat van paraatheid die onzinnig en ongepast was voor een vleugellamme rechercheur. Haar ogen vlogen over de tekst. Stef Jarden was aan de rand van het Crailose bos gevonden, zwaar verminkt. Het had alle schijn van een opzettelijke dodelijke aanrijding. De foto toonde het bos en de afgezette plaats delict, met op de achtergrond vaag de contouren van een menselijk lichaam onder een plastic zeil. Ze moest naar het bureau, NU. Al zouden ze haar vast buiten deze zaak houden, ze wilde de spanning voelen van het onderzoek naar de dood van een van Nederlands bekendste... bekendste wat eigenlijk? Presentator, acteur, zanger? Stef Jarden had gemeend alles te kunnen.
Zonder te douchen schoot ze in haar kleren, graaide haar tas mee en trok de voordeur achter zich dicht. De lethargie week geruisloos.
