De media over De Welwillenden
The Kindly Ones van Jonathan Littell zaait verdeeldheid
De geruchtmakende roman van Jonathan Littell Les bienveillantes is, na de Duitse en (uitstekende) Nederlandse vertaling, begin maart nu ook in een Engelse vertaling verschenen. Dat zorgt voor zware verdeeldheid bij de Britse en Amerikaanse critici. The Kindly Ones, vertaald door Charlotte Mandell, wordt weliswaar in The Observer "een opmerkelijke, buitengewoon krachtige roman" genoemd en in The Times "een formidabel werk van fictie", bij de andere grote bladen wordt Littells vuistdikke relaas over SS-officier Max Aue flink geschoffeerd.
Donald Morrison, een criticus die niet hoog opgeeft van de Franse literatuur en in november 2007 in Time "de dood van de Franse cultuur" ordonneerde, heeft in de Financial Times zo zijn verklaring voor het overweldigende succes van de roman. "Dat komt alleen maar omdat hij zich onderscheidt van de modale Franse literatuur, die de neiging heeft om intiem, elegant en afstandelijk te zijn - van beperkt belang voor een internationaal publiek." Morrison vindt het personage van Max Aue "van een vervelende pedanterie" en heeft het moeilijk met Littells gedetailleerde beschrijvingen van nazimisdaden. "Littell legt een grote eruditie aan de dag, maar wat hij over oorlog en Holocaust vertelt, hebben anderen hem al voorgedaan. (...) Littell poogt grote vragen te beantwoorden, maar mislukt magnifiek."
The New York Times bakt het bij monde van Michiko Kakutani nog bruiner en spreekt van "gewild sensationalisme" en noemt The Kindly Ones "afstotelijk": "De auteur verwart pretentie met ambitie." Om ook al met een sneer naar de Fransen te besluiten: "Dat deze roman twee belangrijke Franse literaire prijzen (Goncourt én Grand Prix de l'Académie française) kreeg, bewijst de occasionele perversiteit van de Franse smaak." Sommige critici bekloegen zich zelfs ook over de kostprijs van het boek. The Complete Review houdt de tribulaties rond Littell nauwlettend in de gaten in het recensie-overzicht.
Bron: De Papieren Man, Dirk Leyman
De Welwillenden: de discussie
Lees het discussieforum van NRC Handelsblad
Perscitaten
* [...] verbluffende roman [...] - Paul Depondt in de Volkskrant
* De Welwillenden is een briljante Unvollendete. - Maarten van Buuren in De Groene Amsterdammer
* [...] een verpletterend boek. - Margot Dijkgraaf in NRC Handelsblad
* Littell heeft met De Welwillenden een bijzondere roman geschreven die uiteindelijk over ons gaat. Over u en mij. Gewetenloos dringt Littell ons allerlei schuld- en gewetensvragen op, waarvan 'wat zou ik in deze situatie doen' de belangrijkste is. - Het Parool
* De Welwillenden is bizar en bijzonder. Hij [Littell] is een schrijver van het kaliber Houellebecq. - Elsevier
* Een van de opzienbarendste literaire uitgaven van de afgelopen jaren. Jeanne Holierhoek en Janneke van der Meulen vertaalden de spraakmakende roman Les Bienveillantes van Jonathan Littell. Ze leverden een prestatie om de hoed voor af te nemen. - Henk Pröpper in de Volkskrant
* [...] en je beseft dat Littell is geslaagd in zijn opzet, de lezer heeft gevangen in de netten van het Kwaad. - Ingrid Jap-Tjong in Levend Joods Geloof
* Niet eerder in de recente geschiedenis van de Franse literatuur heeft een debutant zo'n ambitie laten zien [...] - Jérôme Garcin in Le Nouvel Observateur
* De critici hebben de roman niet ten onrechte bejubeld. Littell heeft de loftuitingen die hij heeft ontvangen, terdege verdiend. - Claude Lanzmann in de Frankfurter Allgemeine
* 'Het laatste Franstalige boek dat ik heb gelezen, Les Bienveillantes van de Franstalige Amerikaan Jonathan Littell, is een boek waar ik voor het eerst in veertig jaar ’s nachts van wakker heb gelegen. Het is geschreven vanuit het perspectief van een SS-officier. Een psychopaat, maar ook een briljante man. Hij is na de Tweede Wereldoorlog ontsnapt, en schrijft zijn herinneringen op. Een verschrikkelijk boek. Die officier beschrijft heel precies wat er gebeurt – de gruwelijke moordpartijen waarbij hij betrokken is, maar ook een gezellig dineretje met zijn vrienden. Het is zó opgeschreven dat je denkt: ik had het zelf kunnen zijn.’ - Philip Freriks in de Volkskrant
